De Schepper is Eén, Uniek, één Kracht. Zoals er geschreven staat: “Er is geen ander dan Hij”. “Ik heb mijn HaVaYah niet veranderd”, of “Het Licht is in absolute rust”. Het gaat allemaal over één essentie.

Onze realiteit kan alleen bestaan, als we gescheiden zijn van de Ene en ons buiten Hem bevinden. Maar in werkelijkheid bestaat er niets dan de Ene. Altijd doet zich de vraag voor: “Als er geen ander is dan Hij, wie zijn wij dan?” Maar eigenlijk bestaan wij niet. Onze hele werkelijkheid bestaat in onze verbeelding, totdat wij terugkeren naar de Ene: één verlangen en één Licht, zoals er geschreven staat: “Hij en Zijn Naam zijn Eén”.

Dan verdwijnt alles, behalve de Ene. Het hele proces waar wij doorheen lijken te gaan, buiten de Ene, bestaat alleen in onze verdorven waarneming, afgescheiden van de ware realiteit, in verborgenheid, in een verstoorde perceptie. Dit moeten wij corrigeren: van onze bedrieglijke zienswijze, waarin er twee zijn, moeten wij ons naar de waarheid keren, waarin er alleen maar Eén is.

Deze Ene is het enige wat bestaat en regeert. Wij moeten begrijpen, dat de wereld die wij zien, waarin veel verschillende schepselen bestaan, als een droom is, een optische illusie. Alsof wij onze blik niet kunnen focussen en daardoor de juiste gedachte en het juiste gevoel niet kunnen vinden. Het is alsof wij in de mist verdwaald zijn, in verwarring, en daardoor voelen wij de wereld op deze manier.

Hoe kunnen wij nu terugkeren naar de waarheid, waarover in de wijsheid van Kabbalah gesproken wordt, de “Wijsheid van de Waarheid” genoemd, namelijk de methode die ons naar de waarheid leidt? Hoe kunnen wij terugkeren naar de ware, volledige en correcte waarneming? Waarom zijn we met zo velen en bevinden wij ons in deze bedrieglijke, verwarde staat en keren wij dan terug naar de waarheid: naar de Ene?

Kabbalisten schrijven, dat wij van imperfectie naar perfectie gaan en dat wij zo de Ene bereiken. Dank zij dit gegeven wordt de Ene onthuld en verschijnt er een andere werkelijkheid.

Nu is het nog onmogelijk om het uiteindelijke Doel te herkennen en te beseffen hoe verheven het is. Maar wij proberen ons toch enigszins het verschil voor te stellen tussen ieders privé verlangen en gedachte en het verlangen en de gedachte die verbonden zijn met het concept “Eén” en eraan toegewijd zijn.

De eenheid die wij, dankzij onze verbinding bereiken, is niet een simpele combinatie van de krachten van veel mensen die samenkomen. Het is een toenemende kracht, niet in kwantiteit en zelfs niet in kwaliteit. Hier werkt de wet van gelijkvormigheid. Als wij ons met elkaar verbinden, omdat wij geven willen bereiken, boven onze huidige natuur willen uitstijgen, bereiken wij – volgens de wet van gelijkheidvormigheid – het concept Eén, dat gelijk is aan de Schepper.

Als wij ons zomaar met elkaar verbinden, worden we een gewone groep, zoals een groep voetbalfans of soldaten in het leger, die het totaal van de krachten van alle leden krijgen. Maar hier gaat het juist niet over de som van de individuele krachten. Niemand komt hier met de bedoeling om zijn eigen kracht, ego, verstand en verlangen te verbinden met de eigenschappen, verlangens, krachten en hersenen van anderen.

Een ieder stijgt juist boven zijn denken en voelen uit en zo verbinden zij hun verlangen om boven de rede uit te stijgen, boven zichzelf. Dan zijn zij opgenomen in het concept van “Eén”, “de Schepper” genaamd en verkrijgen zij één verstand en één gevoel. Dit ene verstand en verlangen begint hen te besturen.

Daarom hebben alle wijzen en Kabbalisten één verlangen en één gedachte, hoewel het lijkt alsof zij verschillende meningen naar buiten brengen en zelfs redetwisten (zoals het Huis van Hillel en het Huis van Shammai). Maar zij debatteren alleen om het concept “Eén” te verhelderen, om te zien hoe ieder mens het vanuit zijn gezichtspunt voelt, daarna stijgt hij er bovenuit en ontdekt hij deze Ene.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 2/20/2012, Writings of Baal HaSulam

Geplaats onder: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenwording met de Schepper, Groepswerk, Innerlijk Werk, Waarneming - Reageren?→

Ons uitgangspunt is de breking. Als dat niet was gebeurd, zouden we ons nu op hetzelfde niveau bevinden als het levenloze, vegetatieve en animale in de natuur, die gehoorzamen aan de ene Kracht, die hen van binnenuit motiveert en in hen werkzaam is. Maar door de breking zijn er speciale eigenschappen in het verlangen om voor zichzelf te ontvangen doorgedrongen.

De hele schepping ontwikkelt zich onder de directe invloed van het Licht, de mens ontwikkelt zich echter onder de tegengestelde invloed ervan. Juist op deze manier zal hij kunnen begrijpen dat het nodig is, dat hij zich uit eigen vrije wil zal gaan afstemmen op de kracht, die hem drijft.

Hoe verder hij komt, hoe meer druk hij voelt. Uiteindelijk moet hij zichzelf volledig ‘formatteren’ om de juiste vorm te krijgen. Intussen groeit het verlangen in hem in een vorm, die tegengesteld is aan de gewenste vorm.

Het neemt veel tijd in beslag voordat een mens de innerlijke druk gaat voelen, die in verschillende richtingen gaat en hem als ruw materiaal vormt. Als hij probeert om zijn gevoeligheid te vergroten, voelt hij hoe de Schepper aan hem werkt. Het maakt niet uit wat voor externe activiteiten hij uitvoert, hij heeft een innerlijk leven waarin hij voortdurend probeert te voelen hoe de Schepper hem in allerlei richtingen duwt door middel van verschillende gevoelens.

Het is te vergelijken met een moeder, die steeds bij haar zoon is en hem zegt wat hij wel en niet mag doen en hem zo bij alles corrigeert. Op dezelfde manier voelt een mens innerlijk steeds hoe de Schepper aan hem werkt, alsof hij een zacht stuk klei is in de handen van de beeldhouwer die hem zachtjes duwt en hem tegelijkertijd de druk goed laat voelen. De mens moet echter verlangen naar deze druk.

Het voelt wat moeilijk en onaangenaam, maar anderzijds begrijpt een mens, dat het werk dat aan hem gedaan wordt, niet gestopt kan worden en hij wil verder komen. Dit is het eerste gevoel bij een mens, die in zichzelf het werk van de Schepper aan hem begint te ervaren.

We kunnen voelen, dat er liefdevol aan ons wordt gegeven, omdat er na het breken verschillende krachten en invloeden in ons aanwezig zijn, als een kopie van de spirituele werkingen. Dit zijn potentiële werkingen, die in de alomvattende ziel bestaan, die daden om te geven wilde uitvoeren. Maar na het breken veranderde alles in ‘om te ontvangen’ en nu bestaat deze kracht in ons in een tegengestelde, egoïstische vorm. Maar dankzij dit gebeuren kunnen we het werk van de Schepper aan ons ervaren.

Het gedrag van een mens is daardoor tegengesteld aan de daden van de Schepper. Nu is er een conflict: weerstand van de kant van de mens, van de kant van de klei en druk van de Schepper. Ze zijn dus slaags geraakt en een mens voelt de druk en de klappen, als de Schepper hem probeert te laten zien wat er niet goed is aan hem.

Uiteindelijk begint hij de innerlijke druk te rechtvaardigen en hij werkt mee met wat de Schepper aan hem doet, hij wil meewerken, zoals een paard zijn rijder gehoorzaamt. Hij voelt de leiding als een onthulling van liefde en stemt erin toe. Zo verkrijgt hij geloof en verbindt hij zich met de Schepper. Hij beweegt zich naar de beeldhouwer toe. Hoewel hij nog voelt dat hij lijdt, hij voelt dat in de klei, identificeert hij zich al met de intentie, met Degene die al die verschillende vormen in hem schept.

Hij verbindt zich met de Handen van de Meester, die hem schept en boetseert. Nu wil hij het, dat de Meester zo’n invloed op hem heeft en hij verlangt steeds meer naar Hem, totdat hij zich volkomen verbindt met de daden van de Schepper. Ze zijn in dezelfde beweging met elkaar verbonden, in dezelfde intentie en het lijden verandert in genot.

Al het lijden, dat door de klei gevoeld werd, verdwijnt en een mens bevindt zich erboven, hij is in zijn intentie en ziet dat de klei geen betekenis heeft. Hij stemt overeen met het werk van de Schepper aan hem en begrijpt: ‘alleen goedheid en genade zal mij volgen’. Hij rijst boven zijn gevoelens uit en verenigt zich met de intentie van zijn Maker, met wat de Schepper aan hem doet en hij komt tot volledige hechting aan Hem.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 1/2/12, Writings of Rabash

Geplaats onder: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenwording met de Schepper, Innerlijk Werk, Lichaam en Ziel, Uncategorized - Reageren?→

Vraag: Wat zouden we van de komende congressen moeten verwachten. Welke intentie zouden we moeten opbouwen?

Antwoord: We naderen een aantal zeer krachtige veranderingen als gevolg van onze eenwording en ik hoop dat de komende aaneenschakeling van congressen ons zal helpen om een hele maand lang samen in deze intentie te blijven, zonder dit los te laten. Werk, familie, kinderen, persoonlijke problemen, ondanks dit alles laat ik onbewust in een hoekje van mijn gedachten ruimte vrij voor het allerbelangrijkste en ben ik constant bezorgd over onze eenheid, over hoe we verder komen van het ene congres naar het volgende, van één dag naar de volgende, in onze intenties en onze innerlijke solidariteit, tot we daar, diep in ons, de Schepper zullen onthullen.

We bestuderen dit theoretisch al een lange tijd. Dus laten we werkelijk wensen dat Hij wordt onthuld. We hebben dit duizenden keren gehoord – dus laten we ons hiervoor inspannen.

We kunnen niet twijfelen: “Alweer? Hoe vaak hebben we dit al meegemaakt?” We staan op de drempel van een doorbraak. En de wereld eist dit ook van ons. Want uiteindelijk bestaat er niet de geringste kans om ook maar één enkele oplossing te vinden. Op het internet zien we wat voor soort “oplossingen” er worden geboden als antwoord op de moderne crises, hoe mensen ze proberen te verhullen en te verzwijgen omdat ze geen enkele uitweg zien.

Op een wijze die comfortabel, helder en dicht bij de mensen staat, moeten we de wereld laten weten, dat er een oplossing is en hoe sneller we ermee beginnen om dit waar te maken, hoe minder we zullen lijden.

Daarom moet onze intentie bij de conventies beginnen met het “permanent leven” in de groep, dat is wat de hele mensheid naar de oplossing van de crisis zal brengen. Er is niets belangrijker dat we mogelijkerwijze kunnen voorbereiden of doen voor de wereld.

Juist nu zijn we op een zeer belangrijk punt aangeland: Er ligt een ziek iemand voor ons en zijn ziekte is bijna fataal, maar we kunnen een medicijn ontwikkelen en hem genezen. Hij zal dan niet alleen genezen, maar hij zal naar het niveau van de Schepper stijgen, naar een nieuwe, eeuwige dimensie.

Daarom moeten we het grootst mogelijk belang toekennen aan onze inspanningen en onze taak, de stijging die we gedurende deze dagen beginnen. We moeten onszelf verantwoordelijk houden voor wat voor soort taak we uitvoeren. Wie zijn wij om zo’n grote opdracht te ontvangen: om daadwerkelijk niet alleen deel te nemen aan de correctie van de wereld, maar aan die van de hele werkelijkheid?

We zouden een beetje trotser moeten zijn, dat zou ons helpen onze verantwoordelijkheid te voelen.

Geplaats onder: Congressen, Crisis, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Eenwording met de Schepper, Gebed, Intentie, Vraag & Antwoord, Wereld, groep werk - Reageren?→