Wanneer een mens al leeft in een werkelijkheid waar ‘Niemand anders is dan Hij’, moet hij alles, wat zich aandient als een verstoring, verbinden met het concept ‘één’. Dan zal hij gaan zien, dat hij werkelijk de spirituele wereld is binnengetreden en is opgenomen in liefdevol geven, Bina, wat boven hem uitreikt. Hij, zij, ik, of wie dan ook, bestaan niet langer. Alles bevindt zich in dit ene concept.

Dit ‘één’ is noch de Schepper, noch het schepsel, maar de enige realiteit die bestaat, waarin alles zich met elkaar verbindt tot één. Ik kan niet langer zeggen, dat hij en ik bestaan en de verbinding tussen ons. Daarom moeten we al onze inspanning, onze standvastigheid en ons werkelijke leven richten op de onthulling van deze enige werkelijkheid: de ene ziel.

Als een mens voortdurend probeert zichzelf op te heffen naar dit niveau van denken en voelen, naar de perceptie van zijn ‘ik’ met al zijn hoop en verwachting, met al zijn innerlijke verlangens, gaat hij door een zeker aantal oefeningen heen om hem vooruit te duwen naar de verbinding met dit ‘één’, en daar zijn plaats te verwerven.

Hierover staat geschreven: “Gewoonte wordt een tweede natuur”. Dankzij de gewoonte begint een mens te voelen, dat hij in een andere werkelijkheid bestaat en dan neemt hij besluiten, vindt hij argumenten en verlangt hij daarmee in overeenstemming te zijn. De hogere werkelijkheid, waartoe hij behoort, bepaalt en dicteert alles voor hem.

Zijn lichaam en heel zijn lichamelijke bestaan begint zich te verbinden met dit Ene. Tenslotte ziet hij, dat hem niets in de weg staat. In tegendeel, alles helpt hem om de ware realiteit binnen te gaan.

De hele wereld die wij waarnemen, alles verbindt zich en gaat op in dit Ene geheel. Dan ontdekken we werkelijk dat er slechts één ziel  in het universum is. De zo genoemde ‘600.000 zielen’ zijn de nog ongecorrigeerde delen van de ziel, die men nu nog niet kan verbinden met het alomvattende concept. Later echter verbinden zij zich er eveneens mee, om dit concept van Eén te versterken en te ondersteunen.

From Lesson 1, Israel Arvut Convention, 11/11/2011

Geplaats onder: Collectieve Ziel, Congressen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Reageren?→

Er zijn vier stadia in de opdracht van de natie Israel. Eerst rijzen we zelf naar het niveau van het einde van de correctie. Daarom kwamen we uit de staat van Babylon en vielen we vervolgens in de staat van Egypte, 400 jaar later ontvingen we de methode van correctie toen we aan de ‘voet van de Berg Sinai’ stonden. Daarna rezen we naar het niveau van de Eerste Tempel, dit is het bijzondere einde van de correctie voor deze groep.

Dit is echter niet het einde van de ontwikkeling van de wereld, daarom kwamen we in ballingschap en rezen we toen naar het niveau van de Tweede Tempel en tenslotte kwamen we in de laatste ballingschap op het niveau van de naties van de wereld. Dit alles samen, als we de tussenliggende fasen meetellen, was onze vierde ballingschap.

Alle fasen van dit pad bleven in onze Reshimot aanwezig, daarom moeten we nu tenslotte onszelf corrigeren. Daarbij zullen we naar een niveau opstijgen, dat zelfs hoger is dan het eerder was, omdat we vermengd zijn met de naties van de wereld die zich bij ons zullen voegen in het proces van deze laatste opgang. Zo rijzen we op naar het niveau van de correctie van Israel en het niveau van de algehele correctie.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/17/11, “The Arvut (Mutual Guarantee)”

Geplaats onder: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Geschiedenis, Israel, Wereld - Reageren?→